HÂLİD B. VELÎD’İN İSLÂM’A GİRİŞİ

 

17. HÂLİD B. VELÎD’İN İSLÂM’A GİRİŞİ Hz. Hâlid (radıyallahu anh) anlatıyor: “Cenâb-ı Allah, hakkımda hayır dileyince gönlüme İslâm’a yönelik bir sevgi kıvılcımı attı, aklımı başıma getirdi. Kendi kendime : “Muhammed’e karşı yapılan savaşların hepsinde bulundum. Savaştan dönüşte faydasız bir iş peşinde olduğumu, Muhammed’in yakında muzaffer olacağını görüyordum.” dedim. Resûlullah, Hudeybiye’ye çıkınca ben de müşriklerden bir atlı kafile içinde yola çıktım. Kendisine sahâbîleriyle birlikte Usfân mevkiinde rastladım. Tam hizasına dikilerek kendisine görünmeye çalıştım. Öne geçti ve ashâbına öğle namazı kıldırdı. Üzerlerine yürümek istediysek de olmadı. Bunda da hayır vardı. O, içimizden geçeni sezmiş olmalıydı ki, ashâbına ikindi namazını salât-ı havf olarak kıldırdı. Bu hâl, beni etkiledi; içimden, “Bu adam gerçekten koruma altında.” dedim. Bizden uzaklaşıp bizim kafilenin yolundan ayrılarak sağ tarafa doğru saptı. Hudeybiye’de Kureyş ile sulh yapıp Kureyş onu geri çevirince içimden, “Peki, geriye ne kaldı? Nereye gideyim? Necâşî’ye mi gitsem? Ama o Muhammed’e iman etti, ashâbı da onun yanında güven içinde. Hirakl’a gidip, dinimi bırakarak Hristiyanlığı veya Yahudiliği mi kabul etsem? Veya İran’da mı kalayım? Yoksa geride kalanlarla birlikte kendi vatanımda mı durayım? İşte zihnim bu düşüncelerle meşgulken, Hz. Peygamber Hudeybiye yılında niyet edip de yapamadığı umresini kaza etmek üzere Mekke’ye girdi. Ben, o sırada kimseye görünmediğim için O’nun gelişine de şahit olamadım. Kardeşim Velîd b. Velîd de Allah Resûlüyle birlikte Umre kazasında Mekke’ye girmiş, beni aramış, bulamayınca da şu mektubu bırakmıştı: “Rahmân ve Rahîm Allah’ın adıyla... Bu kadar akıllı olmana rağmen İslâm’dan kaçman kadar şaşırtıcı bir şey görmedim. İslâm gibi bir dine karşı kim cahil kalabilir? Allah Resûlü bana seni sordu, “Hâlid nerede?” dedi. “Allah getirir.” dedim. Bunun Hayatu's-Sahabe 132 üzerine Resûlullah, “Onun gibisinin İslâm’a kayıtsız kalması hayret edilecek bir durum! Cesaret ve ciddiyetiyle Müslümanların safında olsaydı kendisi için daha hayırlı olurdu, onu diğerlerinden aziz tutardık.” buyurdu. O hâlde kardeşim, elinden kaçırdığın pek çok hayırları telâfi etmelisin.” Hâlid b. Velid (radıyallahu anh) der ki: “Kardeşimin mektubu gelince ortaya çıkmak için kendimde bir rahatlama hissettim, İslâm’a karşı sempatim arttı, Resûlullah’ın beni sorması ise beni oldukça sevindirdi. Uykumda, dar ve çorak bir memlekette iken oradan yeşil ve geniş bir ülkeye çıktığımı gördüm ve içimden, “Bu rüya gerçek olacak. Medine’ye gidince rüyamı Ebû Bekir’e anlatacağım.” dedim. Ebû Bekir rüyamı şöyle tâbir etti: “Çıktığın yeşil ve ferahfeza yer, Allah’ın seni İslâm’a hidayet buyurmasına işarettir. Bulunduğun dar mekân ise şirktir. “ “Allah Resûlünün huzuruna çıkmaya karar verdiğimde kiminle gideyim?” dedim. Safvân b. Ümeyye’ye rastladım. Ona: “Ey Ebû Vehb, durumumuzu görmüyor musun, azınlıkta kaldık; Muhammed Arap ve Arap olmayan milletlere galip geldi. Ona gitsek de iman etsek! Muhammed’in şerefi aynı zamanda bizim şerefimizdir!” dedim. Şiddetle kaçındı ve: “Benden başka herkes O’na tâbi olsa yine de ona ittibâ etmem!” dedi. Ayrıldık. Kendi kendime: “Bu, biraderi ve babası Bedir’de katledilen bir adam.” dedim! Ebû Cehil’in oğlu İkrime ile karşılaştım, ona da aynı şeyleri söyledim. O da Safvân gibi karşılık verdi. İkrime’ye; “Sana söylediklerim aramızda kalsın.” dedim. “Olur.” dedi. Evime gittim, bineğimin hazırlanmasını emrettim. Bineğimle çıktım. Osman b. Talha’ya rastladım. Kendi kendime, “Bu, benim dostumdur, içimden geçenleri ona söylesem.” dedim. Sonra akrabalarından katledilenleri hatırlayınca ona da bir şey söylemekten çekindim. Tam yola çıkarken: “Onun akrabalarından bana ne, en iyisi ben de ona bu davanın nereye ulaştığını Allah'a ve Resûlüne Davet 133 söyleyeyim.” dedim. “Biz indeki tilki gibiyiz, bir kova su dökülse hemen fırlayıp çıkıvereceğiz.” dedim. Ona da, iki arkadaşıma söylediklerimi söyledim. O hemen davetimi kabul etti. Kendisine: “Ben bugün yola çıktım, yoluma devam etmek istiyorum, işte bineğim!” dedim. Ye’cüc mevkiinde buluşmak üzere sözleştik. Önce kim varırsa orada bekleyecekti. Seher vakti hareket ettik. Şafak atmadan Ye’- cüc’de buluştuk. Hidde’ye varıncaya dek yolumuza devam ettik. Orada Amr b. Âs ile karşılaştık. Bize “Hoşgeldiniz.” dedi. “Sen de hoşgelmişsin.” diyerek mukabele ettik. Bize “Yolunuz nereye böyle?” diye sordu. Biz de ona: “Seni yolculuğa çıkmaya iten sebep neydi?” dedik. O da, bize aynı soruyu sordu. Biz de: “İslâm’a girmek, Muhammed’e iman etmek için yola çıktık.” dedik. “Beni de yola çıkaran bu düşünceydi.” dedi. Yol arkadaşı olduk, birlikte Medine’ye ulaştık. Harre sırtlarında develerimizi çöktürdük. Geldiğimiz, O’na hemen bildirildi. O da geldiğimize çok sevinmiş. Hemen en iyi elbiselerimi giydim, sonra Resûlullah’a gitmek üzere yürüdüm. Kardeşim Velid Beni karşıladı: “Koş! Allah Resûlü haberini aldı, gelişine çok sevindi, sizi bekliyor!” dedi. Biz de süratlice yürüdük. Yukarıdan yanına doğru indim. Durmadan bana tebessüm buyuruyordu. Karşısında durdum; kendisini, peygamberlerin selâmıyla selâmladım. Gülümseyen yüzüyle selâmıma mukabele buyurdu. Ben: “Şehâdet ediyorum ki, Allah’tan başka ibâdete lâyık ilâh yoktur, sen kesinlikle Allah Resûlüsün.” dedim. Resûlullah, “Gel! Seni hidayete erdiren Allah’a hamd olsun. Seni akıllı bir kimse bilirdim. Hep isterdim ki, bu aklın seni yalnız hayra yönlendirsin!” dedi. “Yâ Resûlallah, sana karşı yapılan o savaşların hepsinde, inatla Hakk’a karşı geldiğimi gördüm. Allah’a dua et de, günahlarımı bağışlasın.” dedim. Resûlullah: Hayatu's-Sahabe 134 “İslâm kendinden önce işlenmiş olan bütün günahları siler.” buyurdu. Buna rağmen siz yine de dua edin!” dedim. Ricamı kırmadı ve: “Allah’ım! Hâlid b. Velid’in kötülüklerini Allah yolundan menetmek için yaptığı bütün hareketlerini affeyle!” diye dua etti…”95