Hz. Ebû Bekir’in Vefat Ederken Ettiği Vasiyet

Hz. Ebû Bekir’in Vefat Ederken Ettiği Vasiyet Abdurrahman b. Sâbit anlatıyor: Hz. Ebû Bekir (radıyallahu anh) vefat edeceği sırada Ömer’i (radıyallahu anh) çağırarak ona şu vasiyeti yaptı: “Ey Ömer! Allah’tan kork! Şunu iyi bil: Allah’ın, gündüz yapılmasını istediği birtakım işler vardır ki, bunları gece yapıldığında kabul etmez. Gece yapılmasını istediği birtakım ameller de vardır ki, gündüz yapılırsa kabul buyurmaz. Farzlar hakkıyla eda edilmezse, nafile ibadetleri de kabul etmez. Kıyamet günü, terazide, bazı insanların sevap hanesinin ağır gelmesinin sebebi, dünyada iken Hakk’a tâbi olmalarıdır. Hakkın yerleştirildiği bir terazinin ahirette ağır çekmesi ise kesindir. Kıyamet günü, terazide, bazı insanların sevap hanelerinin hafif gelmesinin nedeni ise, dünyada iken bâtılın peşinden gitmeleridir. İçinde bâtılın bulunduğu bir terazinin de, yarın hafif gelmesi gayet normaldir. Allah Teâlâ, cennet ehlini anarken onları en güzel amelleri ile anmış, onların kötü hareketlerine hiç değinmemiştir. Ben, cennettekileri hatırladığımda ‘Aralarına katılamam!’ diye endişe duyuyorum. Cenâb-ı Hak, cehennemlikleri ise en kötü amelleriyle yâd etmekte, onların iyi davranışlarını ise yüzlerine çarpmakta! Bunları hatırladığım zaman da ‘Onlardan olur muyum?’ diye titriyorum.” Râviler derler ki: Ebû Bekir daha sonra Kur’ân-ı Kerîm’den pek çok rahmet ve azap âyetleri okudu ve akabinde şunları söyledi: “Ey Ömer! Mümin bir kul ümit ve korku arasında olmalı. Allah’tan, hakkın dışında bir temennide bulunmamalı, Allah’ın rahmetinden de ümidini kesmemelidir. Nefsini, kendi eliyle tehlikeye atmamalı. Ey Ömer, eğer vasiyetimi iyice tutarsan muhakkak olan ölümü seve seve karşılarsın. Yok, vasiyetimi tutmazsan ölümden daha çok nefret ettiğin bir şey olamaz! Ölümden kaç- Ashâb- ı Kirâm' ı n Birlik ve Beraberli ğ e V