Peygamber Efendimiz’in Adaleti

Peygamber Efendimiz’in Adaleti Urve anlatıyor: Mekke’nin fethedildiği sene, Benî Mahzûm kabilesinden bir kadın hırsızlık yapmıştı. Bunun üzerine, kadının 94 el-Hindî, Kenzu’l-Ummâl 4/313 (10044) 95 el-Hindî, Kenzu’l-Ummâl 5/933 (14326) 96 el-Hindî, Kenzu’l-Ummâl 16/817 (45949) Ashâb- ı Kirâm' ı n Birlik ve Beraberli ğ e Verdi ğ i Önem 449 kabilesi, hemen Hz. Üsâme b. Zeyd’e müracaat ederek Üsâme’den; Peygamberimiz’e giderek kadının kurtulması için aracı olmasını istedi. Hz. Üsâme, durumu Allah Resûlüne arz edince Efendimizin yüzünün rengi değişiverdi ve: “Yâ Üsâme! Sen Allah’ın belirlemiş olduğu cezalardan birinin affı için bana gelip de nasıl benden yardım istersin?” diye çıkıştı. Hz. Üsâme: “Özür dilerim. Benim için Allah’tan af dileyin ey Allah’ın Resûlü!” dedi. Akşam olunca Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) kalktı; Allah’a, O’na lâyık pek çok sıfatlarla hamd ü senâ ettikten sonra şöyle buyurdu: “Sizden evvelkilerin helak olmalarının sebebi şu idi: Aralarında nüfuz sahibi ve soylu biri hırsızlık yapmışsa onu serbest bırakırlardı. Hırsızlığı yapan, kimsesiz ve zayıf ise gereken cezayı tatbik ederlerdi. Allah’a yemin ederim ki, eğer Muhammed’in kızı Fâtıma dahi çalsaydı onun da cezasını verirdim.” Sonra, Resûlullah o kadını getirtip hakkındaki hükmü uyguladı. Kadın, bundan sonra güzelce tevbe etti ve evlendi. Hz. Âişe der ki: Bu kadın bana gelir giderdi. Ben de, kadının ihtiyaçlarını Resûlü Ekrem’e iletirdim.”97 Bu Konuda Ebû Katâde ile İlgili Rivayet Ebû Katâde (radıyallahu anh) anlatıyor: Huneyn Savaşı’nda, Peygamber Efendimizle birlikte Huneyn’e doğru yola çıkmıştık. Müşriklerle ilk karşılaştığımızda, Müslümanlar geri çekilmeye, dağılmaya başladı. O arada müşriklerden birinin, bir Müslümanın üzerine çullandığını gördüm. Müşriğin hemen arkasından omzuna bir kılıç vurdum ve zırhını parçaladım. Adam, geri dönüp bana da saldırdı ve beni öyle bir kucaklayıp sıktı ki neredeyse ölecektim. O arada adamın eceli geldi, öldü ve ben de kurtuldum. Koştum Hz. Ömer’in yanına ve: “İnsanların durumu nedir 97 İbn Kesîr, el-Bidâye 4/318. Hayatu's-Sahabe 450 böyle?” dedim. “Allah’ın emridir.” karşılığını verdi. Bu konuşmadan sonra, dağılmaya başlayan Müslüman askerler toparlandılar; yeni bir hamle ile savaşı kazandılar. Zaferden sonra, Allah Resûlü oturdu ve “Kim birini öldürür ve buna dair şahit getirirse o maktulün üzerindeki şahsî eşyalar öldürene aittir.” buyurdu. Allah Resûlünün bu sözleri üzerine kalktım ve “Kim benim için şahitlik yapar?” diye sorup yerime oturdum. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), aynı sözleri tekrar etti. Ben de kalktım, “Kim bana şahitlik yapar?” deyip oturdum. Resûlullah, yine aynı sözleri söyledi. Ben yine kalkmıştım ki Efendimiz: “Ey Ebû Katâde, senin neyin var?” diye sordu. Ben de, kendilerine durumu arz ettim. Birisi çıktı ve: “Ebû Katâde doğru söylüyor, öldürdüğü müşriğin eşyaları benim yanımda. Benim adıma onun rızasını al.” dedi. Hemen Hz. Ebû Bekir söze karıştı ve: “Yok, olmaz vallahi! Eğer Allah Resûlü, o maktulün eşyalarını sana verirse Allah ve Resûlü uğrunda savaşan mücahitlerden birine göz göre göre haksızlık etmiş olur!” dedi. Peygamber Efendimiz: “Ebû Bekir doğru söyledi. O maktulün eşyalarını Ebû Katâde’ye vermelisin!” dedi. Adam da, onları bana verdi. Ben de, onlarla Benî Seleme yurdunda bir hurmalık satın aldım. İslâm dinine girdikten sonra edindiğim ilk mülk, işte bu hurmalık oldu.98